De liefde kent zichzelf niet

 

 

De liefde kent zichzelf niet

zij is gelijk een teer plantje

altijd behoeftig aan groei en zorg

 

Dorstig ligt zij neder

smachtend naar haar bron

der zuiveren watervallen

 

Hart zal zich openen door genade

Duizend zomers zullen overtreffen

Gelijk een omhelzing gebloemd door het tij

 

Kniel in grazige weiden

In het onblote gras

Adem de dauw der passie

 

Romig gevlochten

Jouw seizoen der overgave

Kniel in de tuin der zelfliefde

 

Bloei in beminning

Laat je verrassen door de tijd

Die nimmer heeft bestaan

 

Alleen het gevoel leeft nu

Doch wij ademen de waan der toekomst

Levende in herinneringen

 

Wat zuiver is van hart

Keert altijd weder

Het is immers nimmer waarlijk weggeweest.

@ Martina Ermina van der Meij

 

mei 2012

Advertenties

Je woorden zijn me lief.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: